Groninger Museum

Renovatie 2010

Sinds de opening in 1994 was het Groninger Museum een groot succes. Door het grote aantal bezoekers, in totaal passeerden 3.720.000 bezoekers de kassa’s, was het museum toe aan een revitalisatie. Hiervoor is het museum in de periode van 12 april tot 17 december gesloten geweest en volgens planning op 18 december 2010 weer geopend voor het publiek.

Halverwege het jaar 2009 werd Team 4 Architecten betrokken bij de revitalisatie van het museum. Onze werkzaamheden bestonden uit het ontwerpen en uitwerken van de diverse aanpassingen en renovatie van het museum, het verzorgen van de bouwvoorbereiding en de aanbesteding en esthetische begeleiding tijdens de uitvoering.

Tijdens de revitalisatie werden vloeren, plafonds en wanden vernieuwd, verlichting gerestaureerd en de IT structuur verbeterd ten behoeve van het gebruik van audiovisuele middelen. Daarnaast werd het aantal toiletten uitgebreid, de garderobe verbouwd, cateringfaciliteiten verbeterd, werd een nieuwe ontvangstruimte, een informatiecentrum en de restyling van het restaurant gerealiseerd.

Terwijl er binnen nog druk werd gewerkt, startte de renovatie van de buitenkant van het museum. De gouden toren werd gerenoveerd, het Starck paviljoen werd schoongemaakt en voorzien van een nieuwe coating en het Mendini paviljoen werd voorzien van nieuwe tegels.


Dankzij de succesvolle afronding van de revitalisatie is het Groninger Museum weer structureel voorbereid op het ontvangen van vele bezoekers per dag.

Sluiten

Het ontstaan

De realisering van het huidige Groninger Museum heeft een lange en intense voorgeschiedenis alvorens begonnen werd met het spectaculaire museumontwerp dat tot op de huidige dag nog steeds inzet is van discussie over moderne museumarchitectuur.

Na een jarenlange periode van schetsen en ontwerpen en heftige debatten is het ontwerp van de Italiaanse vormgever Alessandro Mendini en drie gastarchitecten Philippe Starck, Michele de Lucchi en Coop Himmelb[l]au in 1994 opgeleverd.

Team 4 Architecten heeft de belangrijke rol als projectarchitect op zich genomen.

Na allerlei locatiemogelijkheden te hebben bekeken, heeft de voorbereidingscommissie in 1990 uiteindelijk voor de zwaaikom in het Verbindingskanaal aan de zuidkant van het centrum gekozen. Het is een historische plek, grenzend aan de statige 19e eeuwse singels met herenhuizen die gebouwd zijn op de plaats waar ooit de oude verdedigingsmuur van de stad stond. De stadsgracht lag op de plek waar later het verbindingskanaal gegraven is. Aan de andere kant bevinden zich het hoofdstation en enkele grote lintvormige kantoorgebouwen gebouwd in de laatste decennia. Een unieke locatie die het stationsgebied verbindt met de binnenstad.

Het basisontwerp van Mendini bestaat uit drie eenvoudige en strakke bouwvolumes die in de lengte van het Verbindingskanaal los in het water liggen en met elkaar verbonden worden door gangen. Deze gangen dienen tevens als brug. Een hemelsblauwe ophaalbrug voor fietsers en voetgangers doorsnijdt het complex. Het verbindt niet alleen de twee oevers, maar maakt tevens onderdeel uit van een rechtstreekse verbinding tussen station en binnenstad. Het museum is daardoor een toegangspoort naar het centrum geworden, waar men ‘dwars doorheen gaat.

leder bouwvolume bestaat uit meerdere delen, paviljoens, die op of naast elkaar geplaatst zijn. Elk paviljoen heeft zijn eigen functie en daarmee samenhangend een eigen vorm, kleur en materiaal.

Het nieuwe Groninger Museum is als geheel niet zomaar een omhulsel voor kunst, het is zelf eigenlijk ook een kunstwerk, een principe dat in de hedendaagse (museum)architectuur steeds vaker voorkomt. Het museum is eigenlijk het meest kostbare onderdeel van de kunstcollectie van het Groninger Museum. Een kunstwerk midden in de stad, doorkruist door openbaar terrein, waar passanten geconfronteerd worden met kunst.

Bron: www.groningermuseum.nl